پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۳۹

بی برکت است چیزی، کان در شماره آید

یارب مباد هرگز، بوس ترا شماره!

پاکان این چمن را، پیرایه ساز قسمت

چون سرو داده یک دلق، آن نیز پاره پاره

بهر شکست توبه، صد آیه رهنمون شد

هرجا به مصحف گل، کردیم استخاره

ریشت سفید گردید، دندان چه سان بماند

چون صبح گشت پیدا، پنهان شود ستاره

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۴۱نی به میناکار دارم، نی به خم، نی با سبو
  2. شمارهٔ ۶۴۲چرخ نامرد است، اگر مردی ازو یاری مخواه
  3. شمارهٔ ۶۴۳روز جزا برآیم، ساغر به کف نهاده
  4. شمارهٔ ۶۴۴باز بر بال و پرم گرد هوس پیچیده
  5. شمارهٔ ۶۴۵گل قبا آرد بر ما، غنچه گردد افسر ما
  6. شمارهٔ ۶۴۶ز بس می روید امشب از چراغ ما گل شادی
  7. شمارهٔ ۶۴۷پژمرده بود حسن بت دست رسیده
  8. شمارهٔ ۶۴۸شیشه بیار ساقیا، از پی هم پیاله ده
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.