پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۴۶

ز بس می روید امشب از چراغ ما گل شادی

به دست عندلیبش می توان دادن چو گلدسته

بدین رم کرده طالع، دامن وصلش چه سان گیرم

جهد از دست مردم صید [و] دام از دست من جسته

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۴۸شیشه بیار ساقیا، از پی هم پیاله ده
  2. شمارهٔ ۶۴۹دست رد بر ساغر صهبا منه
  3. شمارهٔ ۶۵۰تن ما سرشته خون، دل ما چکیده غم
  4. شمارهٔ ۶۵۱از تیرگی چه شکوه به غربت، که همچو مشک
  5. شمارهٔ ۶۵۲ادب خاموش دارد بار شوق عشقبازان را
  6. شمارهٔ ۶۵۳در سمن زار تنت جلوه کند نیلوفر
  7. شمارهٔ ۶۵۴کاش عذری در گنهکاری نمی گفتم به یار
  8. شمارهٔ ۶۵۵می بکش، می ولی حکیمانه
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.