پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۴۸

شیشه بیار ساقیا، از پی هم پیاله ده

زود نمی روم ز خود، باده دیرساله ده

زمزمه ریزساز را، قلقل شیشه بشنوان

دردکش خمار را، نغمه به جای ناله ده

از من بینوا مکن ننگ و ز دودمان رز

طبع مجرد مرا، دختر بی قباله ده

گردن شیشه در کفت، هست کلید رزق ما

قحطی می کشیده را، قوت سه چار ساله ده

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۵۰تن ما سرشته خون، دل ما چکیده غم
  2. شمارهٔ ۶۵۱از تیرگی چه شکوه به غربت، که همچو مشک
  3. شمارهٔ ۶۵۲ادب خاموش دارد بار شوق عشقبازان را
  4. شمارهٔ ۶۵۳در سمن زار تنت جلوه کند نیلوفر
  5. شمارهٔ ۶۵۴کاش عذری در گنهکاری نمی گفتم به یار
  6. شمارهٔ ۶۵۵می بکش، می ولی حکیمانه
  7. شمارهٔ ۶۵۶بس که پاشید ازو ناز و نیاز از من ریخت
  8. شمارهٔ ۶۵۷به قرابه از صبوحی، قدح شراب مانده
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.