پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۵۷

به قرابه از صبوحی، قدح شراب مانده

لب تشنه را چه حاصل، که به کوزه آب مانده

لب جویبار چشمم، نخورد چه سان تاسف

که رمیده عکس آن گل، تپشی به آب مانده

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۵۹کسی که دیده ور افتاده در سرای وجود
  2. شمارهٔ ۶۶۰دلا اگر سر تعلیم من توانی داشت
  3. شمارهٔ ۶۶۱طرح وارونی نشد در ساغرم اکنون پدید
  4. شمارهٔ ۶۶۲نیم در کسوت فقر از فلک ممنون احسانی
  5. شمارهٔ ۶۶۳دوران به آب می کرد، طرح ایاغ لاله
  6. شمارهٔ ۶۶۴ساقیا لب تشنه ام، آبی چو لعل تر بده
  7. شمارهٔ ۶۶۵مردمکم داده تن به خاک نشینی
  8. شمارهٔ ۶۶۶از کوه چون بزرگان، فیضی نمی تراود
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.