پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۶۴

ساقیا لب تشنه ام، آبی چو لعل تر بده

جام سرشاری به عشق ساقی کوثر بده

از صدف در شیوه همت نژادی کم مباش

قطره ای گر می ستانی، در عوض گوهر بده

آسمان نامرد و من از تیغ جورش در هراس

قابل دستار مردی نیستم، معجر بده

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۶۶از کوه چون بزرگان، فیضی نمی تراود
  2. شمارهٔ ۶۶۷ای گشوده چشمت از هر سو در میخانه ای
  3. شمارهٔ ۶۶۸داغ رشک باغبان کهنه اش گل می کند
  4. شمارهٔ ۶۶۹زاهدا پیمانه ات چون پر شود از دور چرخ
  5. شمارهٔ ۶۷۰تو خود مهری، ولیکن با سیه روز غم عشقت
  6. شمارهٔ ۶۷۱چه لذت وجود مرا از جوانی؟
  7. شمارهٔ ۶۷۲شمع است مرا حجت این حرف که بی جرم
  8. شمارهٔ ۶۷۳چشم پرخون و نگردید دل ما خالی
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.