پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۶۷

ای گشوده چشمت از هر سو در میخانه ای

وز شراب غمزه ات پر گشته هر پیمانه ای

گر خرابی ره نیابد در غم آباد جهان

از کجا آید به کف، دیوانه را ویرانه ای

نیست در زلف سیاهش، گرم جولان شانه ای

خویش را بر دود شمعی می زند پروانه ای

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۶۹زاهدا پیمانه ات چون پر شود از دور چرخ
  2. شمارهٔ ۶۷۰تو خود مهری، ولیکن با سیه روز غم عشقت
  3. شمارهٔ ۶۷۱چه لذت وجود مرا از جوانی؟
  4. شمارهٔ ۶۷۲شمع است مرا حجت این حرف که بی جرم
  5. شمارهٔ ۶۷۳چشم پرخون و نگردید دل ما خالی
  6. شمارهٔ ۶۷۴دلا غیر از رهی کز دیدن او می روی از خود
  7. شمارهٔ ۶۷۵جنگ با من دارد ای دل تا طلبکارش تویی
  8. شمارهٔ ۶۷۶کس چه می داند که پیمانت نمی ماند درست
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.