پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۷۵

جنگ با من دارد ای دل تا طلبکارش تویی

از من آن بدخو چه می خواهد، گرفتارش تویی

ماه من، گفتی چرا افتاده گیسو در پی ام؟

چون نیفتد در پی ات، شمع شب تارش تویی

چون نباشد بی صفا در جنب رویت آفتاب؟

این چمن را او گل زرد است و گلنارش تویی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۷۷به آن گل می توانی همچو شبنم گشت همزانو
  2. شمارهٔ ۶۷۸از بس که دارم زین چمن، درد و غم آوارگی
  3. شمارهٔ ۶۷۹صورت پذیر درد است، دیبای زندگانی
  4. شمارهٔ ۶۸۰چون نمدپوش شدی، خدمت قیصر نکنی
  5. شمارهٔ ۶۸۱نه دود است این که بر اطراف روی شمع می افتد
  6. شمارهٔ ۶۸۲داد بی موجب عنانم را به دست رهزنی
  7. شمارهٔ ۶۸۳بس که هر سو رخنه دارد کلبه ام چون خانه گل
  8. شمارهٔ ۶۸۴من و ذوق باده نوشی، ز ایاغ صبحگاهی
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.