پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۷۸

از بس که دارم زین چمن، درد و غم آوارگی

چون گل به جیب و دامنم، بی سعی ریزد پارگی

ای همنشین بهر خدا، بگذر ز فکر چاره ام

ترسم من بیچاره را، افزون شود بیچارگی

گردون اگر داند که من، مرد سفر کردن نیم

در مسکن خویشم دهد، چون آسیا آوارگی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۸۰چون نمدپوش شدی، خدمت قیصر نکنی
  2. شمارهٔ ۶۸۱نه دود است این که بر اطراف روی شمع می افتد
  3. شمارهٔ ۶۸۲داد بی موجب عنانم را به دست رهزنی
  4. شمارهٔ ۶۸۳بس که هر سو رخنه دارد کلبه ام چون خانه گل
  5. شمارهٔ ۶۸۴من و ذوق باده نوشی، ز ایاغ صبحگاهی
  6. شمارهٔ ۶۸۵بکش ساغر پیاپی تا به رنگ ارغوان باشی
  7. شمارهٔ ۶۸۶چشم مرا آب داد، تازگی روی می
  8. شمارهٔ ۶۸۷پریده بلبل و مانده ست آشیان از وی
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.