پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۸۰

چون نمدپوش شدی، خدمت قیصر نکنی

آب چون آینه بر دست سکندر نکنی

تا مغنی نشود نقشگر پرده راز

شیشه را رنگرز جامه ساغر نکنی

اعتبار تو به یک شعله آه است ای شمع

ترک این آتش سوزنده چو اخگر نکنی

راحت کنج وطن، دیده نشد در غربت

خویش را بیهده سرگشته چو گوهر نکنی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۸۲داد بی موجب عنانم را به دست رهزنی
  2. شمارهٔ ۶۸۳بس که هر سو رخنه دارد کلبه ام چون خانه گل
  3. شمارهٔ ۶۸۴من و ذوق باده نوشی، ز ایاغ صبحگاهی
  4. شمارهٔ ۶۸۵بکش ساغر پیاپی تا به رنگ ارغوان باشی
  5. شمارهٔ ۶۸۶چشم مرا آب داد، تازگی روی می
  6. شمارهٔ ۶۸۷پریده بلبل و مانده ست آشیان از وی
  7. شمارهٔ ۶۸۸از غم دنیا نباشد هیچ کس جان بردنی
  8. شمارهٔ ۶۸۹ز خوان صحبت یاران، چو شیشه ساعت
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.