پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۸۴

من و ذوق باده نوشی، ز ایاغ صبحگاهی

گل نغمه تازه کردن، به دماغ صبحگاهی

شب زلفت از کفم شد، به چه عمر زنده مانم؟

که رسید روز مرگم، چو چراغ صبحگاهی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۸۶چشم مرا آب داد، تازگی روی می
  2. شمارهٔ ۶۸۷پریده بلبل و مانده ست آشیان از وی
  3. شمارهٔ ۶۸۸از غم دنیا نباشد هیچ کس جان بردنی
  4. شمارهٔ ۶۸۹ز خوان صحبت یاران، چو شیشه ساعت
  5. شمارهٔ ۶۹۰بر ما چه سان نخندد، دام و قفس ز هر سو؟
  6. شمارهٔ ۶۹۱چو یاقوت از زمین هم در وطن گر پست تر باشی
  7. شمارهٔ ۶۹۲ما به جای قطره، دریا ریختیم از چشم تر
  8. شمارهٔ ۶۹۳گفتی که در دل تو، نگشود خاطر من
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.