پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۸۸

از غم دنیا نباشد هیچ کس جان بردنی

کس نمی آید به این غمخانه غیر از مردنی

تلخی ایام بنگر، کام دل از وی مجوی

بحر پرآب است، اما نیست آبش خوردنی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۹۰بر ما چه سان نخندد، دام و قفس ز هر سو؟
  2. شمارهٔ ۶۹۱چو یاقوت از زمین هم در وطن گر پست تر باشی
  3. شمارهٔ ۶۹۲ما به جای قطره، دریا ریختیم از چشم تر
  4. شمارهٔ ۶۹۳گفتی که در دل تو، نگشود خاطر من
  5. شمارهٔ ۶۹۴روز و شب جام به کف دارم و محروم شراب
  6. شمارهٔ ۶۹۵قتل ما بی دست و پایان را دلیری شرط نیست
  7. شمارهٔ ۶۹۶رخ لاله، زلف سنبل، لب غنچه، صوت بلبل
  8. شمارهٔ ۶۹۷در راه کوی جانان، منت کش بلد نیست
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.