پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۹۵

قتل ما بی دست و پایان را دلیری شرط نیست

کشتن سیماب می آید ز هر بی جرأتی

در ازل بر خویش راه پیش بینی بسته ایم

نیست چون آیینه هرگز در دل ما نیتی

می روی بی رخصت امشب، کس چه سازد جان من

جان نمی گیرد ز کس در وقت رفتن رخصتی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۹۷در راه کوی جانان، منت کش بلد نیست
  2. شمارهٔ ۶۹۸چون نگرداند ورق، از بیم آه و ناله ام؟
  3. شمارهٔ ۶۹۹دلا در زیر بار آرزو بسیار می مانی
  4. شمارهٔ ۷۰۰ای که داری گله از دست فراموشی یار
  5. شمارهٔ ۷۰۱کشتی ز بی آرامی ام، آرام جان کیستی
  6. شمارهٔ ۷۰۲بر دیده گذارم کف پایی که تو داری
  7. شمارهٔ ۷۰۳گر به مهر همه چون صبح برآرم نفسی
  8. شمارهٔ ۷۰۴آتشین رخسار ما شمعی ست بزم حسن را
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.