پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۰۰

ای که داری گله از دست فراموشی یار

ادب آن است که در خاطر او جا نکنی

صدف از خانه او قطره آبی نچشید

تکیه بر همت کم کاسه دریا نکنی

ای قدح، قلقل بسیار، کم از عربده نیست

بهتر آن است که سر در سر مینا نکنی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۰۲بر دیده گذارم کف پایی که تو داری
  2. شمارهٔ ۷۰۳گر به مهر همه چون صبح برآرم نفسی
  3. شمارهٔ ۷۰۴آتشین رخسار ما شمعی ست بزم حسن را
  4. شمارهٔ ۷۰۵نخواهی داشت رنگ از سوختن هم، ای خس گلشن
  5. شمارهٔ ۷۰۶در کار معنی پروری کافتاده ناحق بر سرم
  6. شمارهٔ ۷۰۷در کوچه زنجیر به خاکم بسپارید
  7. شمارهٔ ۷۰۸قسمت ما درد بسیار است و درمان اندکی
  8. شمارهٔ ۷۰۹اگر با ما سیه بختان بود ماه جهانتابی
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.