پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۰۵

نخواهی داشت رنگ از سوختن هم، ای خس گلشن

اگر در آتش بی طالعیها همچو من باشی

ز بوی دلکشت مستی فزاید عندلیبان را

به گل حاجت ندارد باغبان، تا در چمن باشی

گل از شوخی هزاران خنده بر گفتار بلبل زد

لبی بگشا تو هم ای غنچه، تا کی بی دهن باشی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۰۷در کوچه زنجیر به خاکم بسپارید
  2. شمارهٔ ۷۰۸قسمت ما درد بسیار است و درمان اندکی
  3. شمارهٔ ۷۰۹اگر با ما سیه بختان بود ماه جهانتابی
  4. شمارهٔ ۷۱۰چو رخ در آینه بینی، گل آرزو نکنی
  5. شمارهٔ ۷۱۱زین گونه گر شیرین بود، لعل لب نوشین تو
  6. شمارهٔ ۷۱۲خوش آن کز یاری دوران چو مینا
  7. شمارهٔ ۷۱۳دامن آرزویم پر شده از گوهر اشک
  8. شمارهٔ ۷۱۴از گل غمها به رنگ غنچه پژمرده است
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.