پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۱۰

چو رخ در آینه بینی، گل آرزو نکنی

چو بنگری به قد خود، به سرو رو نکنی

خط پیاله بود آیتی ز سوره نور

به این مقاله حق، دست بی وضو نکنی

به دست من چو دهی گل، ببوی و خوشبو کن

که بوی خوش ندهد گل اگر تو بو نکنی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۱۲خوش آن کز یاری دوران چو مینا
  2. شمارهٔ ۷۱۳دامن آرزویم پر شده از گوهر اشک
  3. شمارهٔ ۷۱۴از گل غمها به رنگ غنچه پژمرده است
  4. شمارهٔ ۷۱۵به این بی برگی ات در برگرفتم، نرگسی بگشا
  5. شمارهٔ ۷۱۶از نیک و بد کشیدیم، آزار آشنایی
  6. شمارهٔ ۷۱۷چون ز تنهایی غربت برهانم خود را؟
  7. شمارهٔ ۷۱۸کنم گر جان فدای کودک اشک
  8. شمارهٔ ۷۱۹بس که برگرد تو گشتم، سر من می گردد
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.