پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۱۷

چون ز تنهایی غربت برهانم خود را؟

من که عاجز شده ام در وطن از تنهایی

هر که از یار جدا ماند، دلش می سوزد

بدعت ما نبود سوختن از تنهایی

کم نگردد غم آن سرو قبا پوش طرب!

که برآورد [مرا در] کفن از تنهایی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۱۹بس که برگرد تو گشتم، سر من می گردد
  2. شمارهٔ ۷۲۰زندگی می آورد ای شمع، آب جوی صبح
  3. شمارهٔ ۷۲۱نه تلاش سیر گلشن، نه سر کنار جویی
  4. شمارهٔ ۷۲۲در دیار غم به غیر از کودکان اشک ما
  5. شمارهٔ ۷۲۳چو آن سربسته مینایی که دارد باده روشن
  6. شمارهٔ ۷۲۴باغبان چون نکند خنده ز بی عقلی تو؟
  7. شمارهٔ ۷۲۵حاصل دنیا و دین را مفت نستاند کسی
  8. شمارهٔ ۷۲۶از بس که به ما نظر نداری
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.