پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۲۰

زندگی می آورد ای شمع، آب جوی صبح

چون تو از موج نسیمش در پی مردن شدی؟

ای دل از بیم گناهت دوزخی در عرصه نیست

می گریزد از تو آتش، بس که تردامن شدی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۲۲در دیار غم به غیر از کودکان اشک ما
  2. شمارهٔ ۷۲۳چو آن سربسته مینایی که دارد باده روشن
  3. شمارهٔ ۷۲۴باغبان چون نکند خنده ز بی عقلی تو؟
  4. شمارهٔ ۷۲۵حاصل دنیا و دین را مفت نستاند کسی
  5. شمارهٔ ۷۲۶از بس که به ما نظر نداری
  6. شمارهٔ ۷۲۷ای چرخ ناملایم، با مردمان چه داری؟
  7. شمارهٔ ۷۲۸طرب می چکد از صدای صراحی
  8. شمارهٔ ۷۲۹شکری شود زبانم، چو به حرف من بخندی
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.