پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۲۷

ای چرخ ناملایم، با مردمان چه داری؟

دنبال کار خود باش، با این و آن چه داری؟

صرصر! تنت چو مرگ است، دمسردی ات تگرگ است

کارت به شاخ و برگ است، با آشیان چه داری؟

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۲۹شکری شود زبانم، چو به حرف من بخندی
  2. شمارهٔ ۷۳۰سرکشی در صورت افتادگی زیبنده نیست
  3. شمارهٔ ۷۳۱ای روی تو سردفتر گلهای بهاری
  4. شمارهٔ ۷۳۲دهان غنچه، روی گل، جبین نسترن داری
  5. شمارهٔ ۷۳۳بس که از روی نزاکت بر ما می آیی
  6. شمارهٔ ۷۳۴به ز سر رشته عقل است گر از طره خویش
  7. شمارهٔ ۷۳۵تا تو رفتی، زندگی رفت از برم، بازآ که من
  8. شمارهٔ ۷۳۶دلا مخواب که در کارخانه قسمت
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.