پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۳۲

دهان غنچه، روی گل، جبین نسترن داری

گلستانی ست رخسارت، چه پروای چمن داری

به گردت چون نگردد فوج مرغان خزان دیده؟

که رنگین نوبهاری در حصار پیرهن داری

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۳۴به ز سر رشته عقل است گر از طره خویش
  2. شمارهٔ ۷۳۵تا تو رفتی، زندگی رفت از برم، بازآ که من
  3. شمارهٔ ۷۳۶دلا مخواب که در کارخانه قسمت
  4. شمارهٔ ۷۳۷هر طرف صد گل سیراب نشاط است، ولی
  5. شمارهٔ ۷۳۸گشودم لب که با مطرب برآرم یک نفس چون نی
  6. شمارهٔ ۷۳۹خورشید مشت خاری ست، جایی که گل تو باشی
  7. شمارهٔ ۷۴۰گل نورسی، ولیکن ز غرور تازگیها
  8. شمارهٔ ۷۴۱یک سخن نشنیدم ای گل از دهان نازکت
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.