پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۳۱

ای روی تو سردفتر گلهای بهاری

بهر تو کند آب چمن آینه داری

چون بلبل صبح از پی وصلت نزند بال؟

خورشید ندارد گل رویی که تو داری

گیرم چو به زور از تو گل بوسه، مکن عیب

بسیاری شوقم ندهد فرصت زاری

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۳۳بس که از روی نزاکت بر ما می آیی
  2. شمارهٔ ۷۳۴به ز سر رشته عقل است گر از طره خویش
  3. شمارهٔ ۷۳۵تا تو رفتی، زندگی رفت از برم، بازآ که من
  4. شمارهٔ ۷۳۶دلا مخواب که در کارخانه قسمت
  5. شمارهٔ ۷۳۷هر طرف صد گل سیراب نشاط است، ولی
  6. شمارهٔ ۷۳۸گشودم لب که با مطرب برآرم یک نفس چون نی
  7. شمارهٔ ۷۳۹خورشید مشت خاری ست، جایی که گل تو باشی
  8. شمارهٔ ۷۴۰گل نورسی، ولیکن ز غرور تازگیها
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.