پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۳۵

تا تو رفتی، زندگی رفت از برم، بازآ که من

چون چراغ مرده ام در انتظار زندگی

محنتم افکنده از پا، ورنه بی تکلیف مرگ

همچو راحت می گریزم از دیار زندگی

چون نباشم در خزان زندگی بی شاخ و برگ؟

من که بی برگی کشیدم در بهار زندگی

این تن فرسوده من، بس که ناشایسته است

نی به کار مرگ می آید، نه کار زندگی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۳۷هر طرف صد گل سیراب نشاط است، ولی
  2. شمارهٔ ۷۳۸گشودم لب که با مطرب برآرم یک نفس چون نی
  3. شمارهٔ ۷۳۹خورشید مشت خاری ست، جایی که گل تو باشی
  4. شمارهٔ ۷۴۰گل نورسی، ولیکن ز غرور تازگیها
  5. شمارهٔ ۷۴۱یک سخن نشنیدم ای گل از دهان نازکت
  6. شمارهٔ ۷۴۲به زلفت می کند از آشنایی شانه همراهی
  7. شمارهٔ ۷۴۳قطره پیمایی ست کار ساقی بزم فلک
  8. شمارهٔ ۷۴۴رویش چو آفتاب است، او را نمی شناسی
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.