پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۳۴

به ز سر رشته عقل است گر از طره خویش

سر زنجیر به دست من دیوانه دهی

ای دل از بارش ابر مژه، ترسم که چو سیل

جغد را وعده به ویرانی کاشانه دهی

آشنا را نکنی بهر چه گلچین طمع؟

تو که چون دختر رز، دست به بیگانه دهی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۳۶دلا مخواب که در کارخانه قسمت
  2. شمارهٔ ۷۳۷هر طرف صد گل سیراب نشاط است، ولی
  3. شمارهٔ ۷۳۸گشودم لب که با مطرب برآرم یک نفس چون نی
  4. شمارهٔ ۷۳۹خورشید مشت خاری ست، جایی که گل تو باشی
  5. شمارهٔ ۷۴۰گل نورسی، ولیکن ز غرور تازگیها
  6. شمارهٔ ۷۴۱یک سخن نشنیدم ای گل از دهان نازکت
  7. شمارهٔ ۷۴۲به زلفت می کند از آشنایی شانه همراهی
  8. شمارهٔ ۷۴۳قطره پیمایی ست کار ساقی بزم فلک
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.