پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۳۳

بس که از روی نزاکت بر ما می آیی

همچو گلبرگ، به امداد صبا می آیی

کو زبانی که چو آیی، به تو گویم که ز بزم

شب کجا رفتی و اکنون ز کجا می آیی

گریه آید چو مرا، خنده زنان وجه مپرس

گل نپرسیده ز باران که چرا می آیی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۳۵تا تو رفتی، زندگی رفت از برم، بازآ که من
  2. شمارهٔ ۷۳۶دلا مخواب که در کارخانه قسمت
  3. شمارهٔ ۷۳۷هر طرف صد گل سیراب نشاط است، ولی
  4. شمارهٔ ۷۳۸گشودم لب که با مطرب برآرم یک نفس چون نی
  5. شمارهٔ ۷۳۹خورشید مشت خاری ست، جایی که گل تو باشی
  6. شمارهٔ ۷۴۰گل نورسی، ولیکن ز غرور تازگیها
  7. شمارهٔ ۷۴۱یک سخن نشنیدم ای گل از دهان نازکت
  8. شمارهٔ ۷۴۲به زلفت می کند از آشنایی شانه همراهی
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.