پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۷۲۱

نه تلاش سیر گلشن، نه سر کنار جویی

نه هوای می پرستی، نه دماغ های و هویی

گل و سبزه جا نیابد ز هجوم تازگیها

به چمن اگر درآید، ز رخ تو رنگ و بویی

ز عبادت صراحی، مطلب نتیجه هرگز

چه نتیجه رو نماید، ز نماز بی وضویی

به کدام قابلیت، شرف وصال جویم؟

لب کاسه سفالین، نرسد به آبرویی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۲۳چو آن سربسته مینایی که دارد باده روشن
  2. شمارهٔ ۷۲۴باغبان چون نکند خنده ز بی عقلی تو؟
  3. شمارهٔ ۷۲۵حاصل دنیا و دین را مفت نستاند کسی
  4. شمارهٔ ۷۲۶از بس که به ما نظر نداری
  5. شمارهٔ ۷۲۷ای چرخ ناملایم، با مردمان چه داری؟
  6. شمارهٔ ۷۲۸طرب می چکد از صدای صراحی
  7. شمارهٔ ۷۲۹شکری شود زبانم، چو به حرف من بخندی
  8. شمارهٔ ۷۳۰سرکشی در صورت افتادگی زیبنده نیست
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.