پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۸۲

داد بی موجب عنانم را به دست رهزنی

آنچه من از دوست دیدم، کس ندید از دشمنی

بر نمی تابد دلم از نازکیها حرف سخت

صد شکست آید برین مینا، ز خارا گفتنی

سبز پوشیدن مکرر گشت ای سرو چمن

گر توانی، همچو مینا سرخ کن پیراهنی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۸۴من و ذوق باده نوشی، ز ایاغ صبحگاهی
  2. شمارهٔ ۶۸۵بکش ساغر پیاپی تا به رنگ ارغوان باشی
  3. شمارهٔ ۶۸۶چشم مرا آب داد، تازگی روی می
  4. شمارهٔ ۶۸۷پریده بلبل و مانده ست آشیان از وی
  5. شمارهٔ ۶۸۸از غم دنیا نباشد هیچ کس جان بردنی
  6. شمارهٔ ۶۸۹ز خوان صحبت یاران، چو شیشه ساعت
  7. شمارهٔ ۶۹۰بر ما چه سان نخندد، دام و قفس ز هر سو؟
  8. شمارهٔ ۶۹۱چو یاقوت از زمین هم در وطن گر پست تر باشی
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.