پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۷۷

به آن گل می توانی همچو شبنم گشت همزانو

اگر از چشمه سار پاکی طینت وضو داری

نه رنگی از گلت دیدم، نه بوی سنبلت آمد

گلستانی، ولیکن قفلها بررنگ و بو داری

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۷۹صورت پذیر درد است، دیبای زندگانی
  2. شمارهٔ ۶۸۰چون نمدپوش شدی، خدمت قیصر نکنی
  3. شمارهٔ ۶۸۱نه دود است این که بر اطراف روی شمع می افتد
  4. شمارهٔ ۶۸۲داد بی موجب عنانم را به دست رهزنی
  5. شمارهٔ ۶۸۳بس که هر سو رخنه دارد کلبه ام چون خانه گل
  6. شمارهٔ ۶۸۴من و ذوق باده نوشی، ز ایاغ صبحگاهی
  7. شمارهٔ ۶۸۵بکش ساغر پیاپی تا به رنگ ارغوان باشی
  8. شمارهٔ ۶۸۶چشم مرا آب داد، تازگی روی می
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.