پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۷۰

تو خود مهری، ولیکن با سیه روز غم عشقت

چو خورشید درخشان، مهرورزیدن نمی دانی

چو با من برخوری، از رنگ زردم می شوی آگه

ولی چون طفل اشک، احوال پرسیدن نمی دانی

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۷۲شمع است مرا حجت این حرف که بی جرم
  2. شمارهٔ ۶۷۳چشم پرخون و نگردید دل ما خالی
  3. شمارهٔ ۶۷۴دلا غیر از رهی کز دیدن او می روی از خود
  4. شمارهٔ ۶۷۵جنگ با من دارد ای دل تا طلبکارش تویی
  5. شمارهٔ ۶۷۶کس چه می داند که پیمانت نمی ماند درست
  6. شمارهٔ ۶۷۷به آن گل می توانی همچو شبنم گشت همزانو
  7. شمارهٔ ۶۷۸از بس که دارم زین چمن، درد و غم آوارگی
  8. شمارهٔ ۶۷۹صورت پذیر درد است، دیبای زندگانی
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.