پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۵۲

ادب خاموش دارد بار شوق عشقبازان را

کسی هرگز صدا نشنیده از پرواز پروانه

مزن پروانه را طعن سکوت ای بلبل خوشخوان

که از بسیار نالیدن، گرفت آواز پروانه

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۵۴کاش عذری در گنهکاری نمی گفتم به یار
  2. شمارهٔ ۶۵۵می بکش، می ولی حکیمانه
  3. شمارهٔ ۶۵۶بس که پاشید ازو ناز و نیاز از من ریخت
  4. شمارهٔ ۶۵۷به قرابه از صبوحی، قدح شراب مانده
  5. شمارهٔ ۶۵۸یارب از نسرین، چراغ لاله را پروانه ده
  6. شمارهٔ ۶۵۹کسی که دیده ور افتاده در سرای وجود
  7. شمارهٔ ۶۶۰دلا اگر سر تعلیم من توانی داشت
  8. شمارهٔ ۶۶۱طرح وارونی نشد در ساغرم اکنون پدید
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.