پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۴۵

گل قبا آرد بر ما، غنچه گردد افسر ما

واشود گر از سر ما، عقل چون دستار کهنه

چون به تن پیری درآید، زیب و زینت را نشاید

نقش نو کی خوش نماید، بر در و دیوار کهنه

عمر شاعر چون فزاید، بیتش از خامی برآید

زان که طرح پخته آید، از کف معمار کهنه

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۴۷پژمرده بود حسن بت دست رسیده
  2. شمارهٔ ۶۴۸شیشه بیار ساقیا، از پی هم پیاله ده
  3. شمارهٔ ۶۴۹دست رد بر ساغر صهبا منه
  4. شمارهٔ ۶۵۰تن ما سرشته خون، دل ما چکیده غم
  5. شمارهٔ ۶۵۱از تیرگی چه شکوه به غربت، که همچو مشک
  6. شمارهٔ ۶۵۲ادب خاموش دارد بار شوق عشقبازان را
  7. شمارهٔ ۶۵۳در سمن زار تنت جلوه کند نیلوفر
  8. شمارهٔ ۶۵۴کاش عذری در گنهکاری نمی گفتم به یار
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.