پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶۳۷

در ته دریا، تنش از تشنگی گردید خشک

ای صبا، حال صدف با ابر نیسانی بگو

دانش افروزی ندارد حاصلی جز دردسر

هرچه می گویی درین کار از پشیمانی بگو

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۳۹بی برکت است چیزی، کان در شماره آید
  2. شمارهٔ ۶۴۰دلم صدره به گلشن رفته، لیکن
  3. شمارهٔ ۶۴۱نی به میناکار دارم، نی به خم، نی با سبو
  4. شمارهٔ ۶۴۲چرخ نامرد است، اگر مردی ازو یاری مخواه
  5. شمارهٔ ۶۴۳روز جزا برآیم، ساغر به کف نهاده
  6. شمارهٔ ۶۴۴باز بر بال و پرم گرد هوس پیچیده
  7. شمارهٔ ۶۴۵گل قبا آرد بر ما، غنچه گردد افسر ما
  8. شمارهٔ ۶۴۶ز بس می روید امشب از چراغ ما گل شادی
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.