پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۵۹۸

به زیر زلف تا کی رویت از عاشق نهان باشد؟

رخی بنما به او، گوهر شناس شبچراغش کن

ز من احوال شمع رفته از محفل چه می پرسی؟

زباندان پر پروانه شو، ز آتش سراغش کن

کند تا فصل گل از بستن در، باغبان توبه

در ایام خزان، یک هفته در زندان باغش کن!

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۰۰چون باده می کند مست، ما را هوای باران
  2. شمارهٔ ۶۰۱گر باده می خری، به زر گل خرید کن
  3. شمارهٔ ۶۰۲بگذر از تحریر، بلبل! فکر تقریری بکن
  4. شمارهٔ ۶۰۳در آتشم فکند که بی دود و دم نشین
  5. شمارهٔ ۶۰۴تا نخندد بر تو صد گوهرشناس
  6. شمارهٔ ۶۰۵بس که آن گل صبحدم با آب و تاب آید برون
  7. شمارهٔ ۶۰۶می نماید خویش را عریان به رندان عاقبت
  8. شمارهٔ ۶۰۷بود چون زلف شب، گیسوی شوخ می پرست من
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.