پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۷۵

رهبری کو تا دل از سرگشتگی بی غم شود

خضر بیشم کرد سرگردان، که عمرش کم شود!

سرزمین عیش بی نور است، می در جام ریز

کی برافروزد چراغ لاله چون بی نم شود

تاک راکز ابر رحمت در چمن آبستن است

بهتر از می نیست فرزندی، اگر مریم شود

دل ندارد همچو من غم پروری در کار عشق

می خورم غم،اگر دل یک نفس بی غم شود

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۷۷از خشکسال، رند قدح نوش را چه غم
  2. شمارهٔ ۳۷۸لبت چگونه دلم را به وعده شاد ندارد
  3. شمارهٔ ۳۷۹ز بس به اهل وطن می کشد دلم در هند
  4. شمارهٔ ۳۸۰بر سر تردامنی، دوزخ ز جانم تاب برد
  5. شمارهٔ ۳۸۱با درد من دوای کسی سازگار نیست
  6. شمارهٔ ۳۸۲این یک دم نابود، چه باشد چه نباشد
  7. شمارهٔ ۳۸۳کس به فریاد جرس گر نرسد، جا دارد
  8. شمارهٔ ۳۸۴اشکم نمی کشد پای، از راه کوچه گردی
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.