پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۸۳

کس به فریاد جرس گر نرسد، جا دارد

دل که بیدرد بود، ناله چه تاثیر کند

مکن از مرگ شکایت که جوانان را برد

به ازان بود که دوران به جفا پیر کند

یارب ندهد طره آسودگی اش دست

آن شانه که زلف توام از چنگ برآورد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۸۵شانه روشن کرد چشمم را و زلفش تیره ساخت
  2. شمارهٔ ۳۸۶سرزلف ترا تا دید دل، از پای می افتد
  3. شمارهٔ ۳۸۷از عقده های زلف بتان شانه نگذرد
  4. شمارهٔ ۳۸۸تبسم از لب آن تندخو نمی آید
  5. شمارهٔ ۳۸۹عمرم همه صرف گلرخان شد
  6. شمارهٔ ۳۹۰دل داده ام به یار، ببینم چه می شود
  7. شمارهٔ ۳۹۱با روی تو خورشید جهانگرد چه باشد
  8. شمارهٔ ۳۹۲با رنگ نوبهاری، چون در خزان برآیی
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.