پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۸۷

از عقده های زلف بتان شانه نگذرد

این مرغ تنگ چشم ز یک دانه نگذرد!

گر شمع بگذرد ز سر خنده، عیب نیست

باید زگریه های غریبانه نگذرد

فرمان شمع کآمده از شعله سر به مهر

جز بر قلمرو پر پروانه نگذرد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۸۹عمرم همه صرف گلرخان شد
  2. شمارهٔ ۳۹۰دل داده ام به یار، ببینم چه می شود
  3. شمارهٔ ۳۹۱با روی تو خورشید جهانگرد چه باشد
  4. شمارهٔ ۳۹۲با رنگ نوبهاری، چون در خزان برآیی
  5. شمارهٔ ۳۹۳نکنم باور ازان سست وفا، عهد وصال
  6. شمارهٔ ۳۹۴عشوه بیرون نمی رود ز تنش
  7. شمارهٔ ۳۹۵در بزمگاه وصل چو نوبت به ما رسد
  8. شمارهٔ ۳۹۶خاک غربت شود اندوه وطن را درمان
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.