پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۹۵

در بزمگاه وصل چو نوبت به ما رسد

مینا جدا، پیاله جدا، می جدا رسد

گل سر به نازبالش بلبل نمی نهد

در گلشنی که پای نسیم حیا رسد

چون طفل غنچه، از گل کم قسمتی مرا

تا پیرهن ز کف نرود، کی قبا رسد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۹۷پای تا سر چون جرس گوشم، ولی زین کاروان
  2. شمارهٔ ۳۹۸دندان ستم بر همه تیز است فلک را
  3. شمارهٔ ۳۹۹نخندد چون دلم بر شانه، کز راه تهیدستی
  4. شمارهٔ ۴۰۰بی توام در سیر گل، تن با خزان همدرد شد
  5. شمارهٔ ۴۰۱یکقلم از من نیاید رو سفیدی در وجود
  6. شمارهٔ ۴۰۲هر کجا من پیاده می گردم
  7. شمارهٔ ۴۰۳در شبستان دلم، از سرگذشت زلف او
  8. شمارهٔ ۴۰۴از جای خود نخیزد، بهر تواضع خضر
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.