پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۹۷

پای تا سر چون جرس گوشم، ولی زین کاروان

جز فغان خود به من صوت و صدایی برنخورد

برگ کاهم، لیک از بی طالعیها بر سرم

جذبه شوقی نیامد، کهربایی برنخورد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۹۹نخندد چون دلم بر شانه، کز راه تهیدستی
  2. شمارهٔ ۴۰۰بی توام در سیر گل، تن با خزان همدرد شد
  3. شمارهٔ ۴۰۱یکقلم از من نیاید رو سفیدی در وجود
  4. شمارهٔ ۴۰۲هر کجا من پیاده می گردم
  5. شمارهٔ ۴۰۳در شبستان دلم، از سرگذشت زلف او
  6. شمارهٔ ۴۰۴از جای خود نخیزد، بهر تواضع خضر
  7. شمارهٔ ۴۰۵گر ادب دورم نمی کرد از بر آن سروقد
  8. شمارهٔ ۴۰۶گر خیال تو ز پیش نظرم گردد دور
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.