پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۹۹

نخندد چون دلم بر شانه، کز راه تهیدستی

به هندستان زلفت از برای مال می آید

اگر چون سنبلت صدبار فال از شانه می گیرم

پریشانی به چندین رنگ در هر فال می آید

نمی دانم کجا بگریزم از دست سیه بختی

که هر جا می روم، چون سایه از دنبال می آید

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۰۱یکقلم از من نیاید رو سفیدی در وجود
  2. شمارهٔ ۴۰۲هر کجا من پیاده می گردم
  3. شمارهٔ ۴۰۳در شبستان دلم، از سرگذشت زلف او
  4. شمارهٔ ۴۰۴از جای خود نخیزد، بهر تواضع خضر
  5. شمارهٔ ۴۰۵گر ادب دورم نمی کرد از بر آن سروقد
  6. شمارهٔ ۴۰۶گر خیال تو ز پیش نظرم گردد دور
  7. شمارهٔ ۴۰۷همچو کاغذ می شود چشمم سفید از انتظار
  8. شمارهٔ ۴۰۸چو ز انجمن برآیی، عوض تو ناز ماند
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.