طغرای مشهدی
شمارهٔ ۴۰۸
چو ز انجمن برآیی، عوض تو ناز ماند
من اگر ز غم بمیرم، به دلم نیاز ماند
به امید آنکه آیی، شب بزم تا سحرگه
چو دهان شیشه می، در خانه باز ماند
طغرای مشهدی
ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات
- شمارهٔ ۴۱۰عیسی صفت است دختر رز
- شمارهٔ ۴۱۱دل برد آن نگار، ببینم چه می کند
- شمارهٔ ۴۱۲شیرین به چشم کس ننماییم همچو اشک
- شمارهٔ ۴۱۳حال طوفان زدگان هیچ نپرسید کسی
- شمارهٔ ۴۱۴آمد برهمن در حرم،با اهل دین شد همقدم
- شمارهٔ ۴۱۵یک گردش چشم نیم مستت
- شمارهٔ ۴۱۶ساقی به ته شیشه می ناب نگه دار
- شمارهٔ ۴۱۷به غیر ابروی جانان ندیده ام بیتی
درباره‌ی طغرای مشهدی
طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.