پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۱۱

دل برد آن نگار، ببینم چه می کند

گل کرد صید خار، ببینم چه می کند

شوخی کنان به چشم درآمد چو طفل اشک

آید چو در کنار، ببینم چه می کند

در صبح وصل، دیده گرفتار گریه بود

در شام انتظار ببینم چه می کند

کارم به دست چرخ و ز من بازپرس کار

انصاف کردگار ببینم چه می کند

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۱۳حال طوفان زدگان هیچ نپرسید کسی
  2. شمارهٔ ۴۱۴آمد برهمن در حرم،با اهل دین شد همقدم
  3. شمارهٔ ۴۱۵یک گردش چشم نیم مستت
  4. شمارهٔ ۴۱۶ساقی به ته شیشه می ناب نگه دار
  5. شمارهٔ ۴۱۷به غیر ابروی جانان ندیده ام بیتی
  6. شمارهٔ ۴۱۸ز تنگدستی اگر با زمین شوم یکسان
  7. شمارهٔ ۴۱۹گرد کلفت بس که می ریزد مرا بر تن غبار
  8. شمارهٔ ۴۲۰مگو تا کی توان بیگانه بود از مردم عالم
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.