پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۱۹

گرد کلفت بس که می ریزد مرا بر تن غبار

بر رخ آیینه می پاشد ز عکس من غبار

خاکساران را چو رانی از درت، خنجر مکش

می شود از باد دامن، عازم رفتن غبار

بس که پر گرد ملالم، گر زنی دستی به من

ریزدم از هر بن مو همچو پرویزن غبار

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۲۱چون کند چشم ترم گلریزی باران اشک
  2. شمارهٔ ۴۲۲زگل بی بهره ام وز آشیان دور
  3. شمارهٔ ۴۲۳پیغمبر حسنت ورق معجزه گرداند
  4. شمارهٔ ۴۲۴دشت سبز و کوه سبز و شهر سبز و خانه سبز
  5. شمارهٔ ۴۲۵محضر صد بیخودی دارم ز جام می به کف
  6. شمارهٔ ۴۲۶از دهن اشتیاق، بوسه به پیمانه ریز
  7. شمارهٔ ۴۲۷به نام پای تو هر گام خفته صد گل زخم
  8. شمارهٔ ۴۲۸شیشه خونها خورد و می گیرد قدح کام از لبش
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.