پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۲۴

دشت سبز و کوه سبز و شهر سبز و خانه سبز

باز از نو شد کدوی باده در میخانه سبز

آتش این سرزمین از بس بهار اندوده است

از هوای شعله می گردد پر پروانه سبز

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۲۶از دهن اشتیاق، بوسه به پیمانه ریز
  2. شمارهٔ ۴۲۷به نام پای تو هر گام خفته صد گل زخم
  3. شمارهٔ ۴۲۸شیشه خونها خورد و می گیرد قدح کام از لبش
  4. شمارهٔ ۴۲۹کنم چون یاد ایام وصالش
  5. شمارهٔ ۴۳۰دور طرب نگردد، هرگز به کام نرگس
  6. شمارهٔ ۴۳۱هر کجا پیمانه گیرد از لب جانانه بوس
  7. شمارهٔ ۴۳۲مایه آزار بود، صحبت ما با هوس
  8. شمارهٔ ۴۳۳قلزم تردامنی را ما کهن سوداگریم
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.