پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴۰۰

بی توام در سیر گل، تن با خزان همدرد شد

هر کجا چیدم گل سرخی، به دستم زرد شد

بس که در دل داشتم از ساقی دوران غبار

عالم آب از نسیم آه من پر گرد شد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۰۲هر کجا من پیاده می گردم
  2. شمارهٔ ۴۰۳در شبستان دلم، از سرگذشت زلف او
  3. شمارهٔ ۴۰۴از جای خود نخیزد، بهر تواضع خضر
  4. شمارهٔ ۴۰۵گر ادب دورم نمی کرد از بر آن سروقد
  5. شمارهٔ ۴۰۶گر خیال تو ز پیش نظرم گردد دور
  6. شمارهٔ ۴۰۷همچو کاغذ می شود چشمم سفید از انتظار
  7. شمارهٔ ۴۰۸چو ز انجمن برآیی، عوض تو ناز ماند
  8. شمارهٔ ۴۰۹چون هوای کوچه بند نی، درین سبز آشیان
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.