پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۹۴

عشوه بیرون نمی رود ز تنش

کی توان موج را زآب کشید

نکشد ناز شمع کافوری

هرکه ساغر به ماهتاب کشید

ساقی از بهر پای تابوتم

دست خود را ز باده آب کشید

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۹۶خاک غربت شود اندوه وطن را درمان
  2. شمارهٔ ۳۹۷پای تا سر چون جرس گوشم، ولی زین کاروان
  3. شمارهٔ ۳۹۸دندان ستم بر همه تیز است فلک را
  4. شمارهٔ ۳۹۹نخندد چون دلم بر شانه، کز راه تهیدستی
  5. شمارهٔ ۴۰۰بی توام در سیر گل، تن با خزان همدرد شد
  6. شمارهٔ ۴۰۱یکقلم از من نیاید رو سفیدی در وجود
  7. شمارهٔ ۴۰۲هر کجا من پیاده می گردم
  8. شمارهٔ ۴۰۳در شبستان دلم، از سرگذشت زلف او
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.