پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۸۴

اشکم نمی کشد پای، از راه کوچه گردی

طفلی که خودسر افتاد، چون دربدر نباشد؟

پرواز نیستی را، در کار نیست بالی

سیماب در پریدن، محتاج پر نباشد

سختی کش جهان را، راحت رسد ز عقبی

پاسنگ در ترازو، از هر دو سر نباشد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۸۶سرزلف ترا تا دید دل، از پای می افتد
  2. شمارهٔ ۳۸۷از عقده های زلف بتان شانه نگذرد
  3. شمارهٔ ۳۸۸تبسم از لب آن تندخو نمی آید
  4. شمارهٔ ۳۸۹عمرم همه صرف گلرخان شد
  5. شمارهٔ ۳۹۰دل داده ام به یار، ببینم چه می شود
  6. شمارهٔ ۳۹۱با روی تو خورشید جهانگرد چه باشد
  7. شمارهٔ ۳۹۲با رنگ نوبهاری، چون در خزان برآیی
  8. شمارهٔ ۳۹۳نکنم باور ازان سست وفا، عهد وصال
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.