پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۸۰

بر سر تردامنی، دوزخ ز جانم تاب برد

دامن خود را فشردم، آتشش را آب برد

خواستم بیدار سازم بخت خواب آلود را

تا به سویش دست بردم، پنجه ام را خواب برد

شب که از باران اشکم فرش راحت گشت تر

چشم تا بر هم زدم، کاشانه را سیلاب برد

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۸۲این یک دم نابود، چه باشد چه نباشد
  2. شمارهٔ ۳۸۳کس به فریاد جرس گر نرسد، جا دارد
  3. شمارهٔ ۳۸۴اشکم نمی کشد پای، از راه کوچه گردی
  4. شمارهٔ ۳۸۵شانه روشن کرد چشمم را و زلفش تیره ساخت
  5. شمارهٔ ۳۸۶سرزلف ترا تا دید دل، از پای می افتد
  6. شمارهٔ ۳۸۷از عقده های زلف بتان شانه نگذرد
  7. شمارهٔ ۳۸۸تبسم از لب آن تندخو نمی آید
  8. شمارهٔ ۳۸۹عمرم همه صرف گلرخان شد
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.