پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۳۱۵

عشق جانان حیات جان من است

حاصل عمر جاودان من است

معنی چار حرف و هفت هیکل

جمع و تفصیل آن بیان من است

نقد گنجینهٔ حدوث و قدم

گوهر بحر بیکران من است

عین آب حیات دانی چیست

آب سرچشمهٔ روان من است

در خرابات پیر میخانه

طالب رند نوجوان من است

نام بگذار و از نشان بگذر

بی نشان شو که آن نشان من است

نعمت اوست هر چه موجود است

نعمة الله من از آن من است

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۳۱۷عشق جانان حیات جان من است
  2. غزل شمارهٔ ۳۱۸گفتم که این جانان کیست ، جان گفت جانان منست
  3. غزل شمارهٔ ۳۱۹دُرد دردش دوای جان منست
  4. غزل شمارهٔ ۳۲۰درد عشقش دوای جان من است
  5. غزل شمارهٔ ۳۲۱عشق جانان من غذای من است
  6. غزل شمارهٔ ۳۲۲در سراپردهٔ جان خانهٔ دلدار من است
  7. غزل شمارهٔ ۳۲۳در نظر آنکه نور چشم من است
  8. غزل شمارهٔ ۳۲۴نعمت الله جان و عالم چون تن است
همه‌ی غزلیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.