پرش به محتوای اصلی
شاه نعمت‌الله ولی شاه نعمت‌الله ولی

غزلیات

غزل شمارهٔ ۲۵۱

چشمهٔ چشم ما پر آب خوش است

سر آبی در این سراب خوش است

در ضمیر منیر هر ذره

دیدن نور آفتاب خوش است

جامی از می بگیر و پر می کن

که چنین جام پر شراب خوش است

عین آبیم و تشنه می گردیم

نزد ما آب پر حباب خوش است

آفتابی ز ماه بسته نقاب

روشنش بین در این نقاب خوش است

خوش بود بی حجاب دیدن او

ور بود نیز در حجاب خوش است

از سر ذوق گفتهٔ سید

گر بگوید کسی جواب خوش است

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۲۵۳در سراپردهٔ جان خلوت جانانه خوشست
  2. غزل شمارهٔ ۲۵۴این خوشست و آن خوشست و این و آن با هم خوشست
  3. غزل شمارهٔ ۲۵۵جان ما با صحبت جانی خوش است
  4. غزل شمارهٔ ۲۵۶هر که آمد سوی ما با ما نشست
  5. غزل شمارهٔ ۲۵۷جان ما با ما در این دریا نشست
  6. غزل شمارهٔ ۲۵۸هر که او با ما درین دریا نشست
  7. غزل شمارهٔ ۲۵۹هرکه او با ما در این دریا نشست
  8. غزل شمارهٔ ۲۶۰بی نوائی نوای درویش است
همه‌ی غزلیات ←

شاه نعمت‌الله ولی درباره‌ی شاه نعمت‌الله ولی

سید نورالدین نعمت‌الله بن محمد کوه بنانی کرمانی (۷۳۰، ۷۳۱ ــ ۸۳۲، ۸۳۴ هجری قمری) از صوفیان بنام ایران و قطب دراویش نعمت‌اللهی است. دیوان این صوفی بزرگ شاعر را آقای مهرداد بیات با استفاده از نسخهٔ دیجیتالی سایت تصوف ایرانی برای گنجور آماده و رفع اشکال نموده است.

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.