فهرست اشعار
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۱ خیز تا خود ز عقل باز کنیم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۲ گاه رزم آمد بیا تا عزم زی میدان کنیم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۳ - در اشتیاق کعبه و سفر حج گاه آن آمد که با مردان سوی میدان شویم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۴ بر بساز کم زنان خود را بر آن مهتر نهیم
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۵ - در مدح خواجه معین الدین ابونصر احمدبن فضل غزنوی عقل محرم تا بود دستور سلطان بدن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۶ - در نعت علی (ع) ای امیرالمومنین ای شمع دین ای بوالحسن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۷ - در ستایش علی‌بن حسن بحری الا یا خیمهٔ گردان به گرد بیستون مسکن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۸ - در مدح نصرالله بن داود سرخسی پیش پریشان مکن از پی آشوب من
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۹ - در مدح علی بن حسن گر شراب دوست را در دست تو نبود ثمن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۰ - در مدح بهرامشاه چون من و چون تو شد ای دوست چمن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۱ - در مدح قاضی نجم‌الدین حسن غزنوی دی ز دلتنگی زمانی طوف کردم در چمن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۲ - در نکوهش حرص و هوی و هوس ای همیشه دل به حرص و آز کرده مرتهن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۳ - در ستایش خواجه اسعد هروی کرد نوروز چو بتخانه چمن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۴ برگ بی‌برگی نداری لاف درویشی مزن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۵ - در مدح خواجه علاء الدین ابویعقوب یوسف بن احمد حدادی شالنکی غزنوی و ابوالمعالی احمدبن یوسف ای ز راه لطف و رحمت متصل با عقل و جان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۶ - در مدح امین الدین رازی بنه چوگان ز دست ای دل که گمشد گوی در میدان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۷ - معروفی بود زن سلیطه‌ای داشت او را به قاضی برده بود و رنج می‌نمود در حق وی گوید ویحک ای پردهٔ پرده‌در در ما نگران
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۸ - در مدح محمد تکین بغراخان چرخ نارد به حکم صدر دوران
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۳۹ - در نعت امام هشتم (ع) دین را حرمیست در خراسان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۰ ای سنایی ز آستان نتوان شدن بر آسمان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۱ - در مدح سرهنگ محمدبن فرج نو آبادی خجسته باد بهاری بهار ارسنجان
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۲ تا کی از یاران وصیت تخت و افسر داشتن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۳ - در پاسخ پرسش سلطان سنجر دربارهٔ مذهب کار عاقل نیست در دل مهر دلبر داشتن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۴ شرط مردان نیست در دل عشق جانان داشتن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۵ دست اندر لام لا خواهم زدن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۶ ای مسافر اندرین ره گام عاشق‌وار زن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۷ ای یار مقامر دل پیش آی و دمی کم زن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۸ - موعظه در وصول به عالم لاهوت چو مردان بشکن این زندان یکی آهنگ صحرا کن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۴۹ رحل بگذار ای سنایی رطل مالامال کن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۰ ای سنایی قدح دمادم کن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۱ - دعوت به آزادگی و عدالت‌خواهی ای سنایی خویشتن را بی سر و سامان مکن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۲ - منع کبر و غرور و مذمت دنیا ای دل ار در بند عشقی عقل را تمکین مکن
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۳ - در حکمت و موعظت ای مُنَزّه ذات تو «عَمّا یَقولُ الظّالِمون»
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۴ - در تمجید و توحید حضرت باری ایا از چنبر اسلام دایم برده سر بیرون
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۵ - در مدح بهرامشاه در میان کفر و دین بی اتفاق آن و این
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۶ - در نعت رسول اکرم (ص) ای گزیده مر ترا از خلق رب‌العالمین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۷ - دعوت به زهد و ستایش سید فضل‌الله هر که را ملک قناعت شد مسلم بر زمین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۸ - از زبان منجم ماوراء النهر که تقویم آورده بود گفته‌است ای امین شاه و سلطان و امیر ملک و دین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۵۹ - خطاب به خواجه قوام‌الدین ابوالقاسم تا سراپرده زد به علیین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۰ بس که شنیدی صفت روم و چین
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۱ ای مقتدای اهل طریقت کلام تو
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۲ - در مرثیهٔ تاج‌الدین ابوبکر ای برده عقل ما اجل ناگهان تو
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۳ ای تماشاگاه جان‌ها صورت زیبای تو
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۴ - دریغاگویی از نااهلی روزگار جهان پر درد می‌بینم دوا کو
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۵ ای سنایی عاشقی را درد باید درد کو
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۶ سر به سر دعویست مردا مرد معنی دار کو
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۷ راه دین پیداست لیکن صادق دین‌دار کو
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۸ دلی از خلق عالم بی‌غمی کو
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۶۹ - در مدح بهرامشاه جویندهٔ جان آمده ای عقل زهی کو
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۰ - در مدح بهرامشاه پسر مسعود شاه آمد هلال دلها ناگه پدید ناگه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۱ - در مدح خواجه مردانشاه در همه ملک ندید از همهٔ مردان شاه
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۲ - در مراتب مقام انسان ای ایزدت را رحمت آفریده
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۳ - موعظه در تهیهٔ توشهٔ آخرت ای دل غافل مباش خفته درین مرحله
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۴ - در مدح بهرامشاه پسر مسعود غزنوی گر هیچ نگارینم بر خلق عیانستی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۵ ایا بی حد و مانندی که بی مثلی و همتایی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۶ - در مدح احمد عارف زرگر گوید که به حج رفت از بلخ و حج نیافت ای ز عشق دین سوی بیت‌الحرام آورده رای
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۷ - در مدح خواجه ایرانشاه ای ز آواز و جمال تو جهان پر طربی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۸ دلا زین تیرگی زندان اگر روزی رها یابی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۹ ایا مانده بی‌موجب هر مرادی
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱۸۰ - در مدح بهرامشاه این چه بود ای جان که ناگه آتش اندر من زدی
متن اشعار به نقل از گنجور.