پرش به محتوای اصلی
سلیم تهرانی سلیم تهرانی

غزلیات

شمارهٔ ۴۲۴

اهل شیراز، بهشتی صفتان دهرند

هرکه را مار غمی زهر زند، پازهرند

در صفاهان نتوان بی می شیرازی بود

اهل دریا همه محتاج به آب نهرند

هرکس خوب که بینی به جهان، شیرازی ست

راست گفتند که نیکان همه از یک شهرند

شیوه ی صلح کل از بس که در ایشان عام است

نتوان گفت که از دشمن خود در قهرند

از صفات خوش و اخلاق پسندیده سلیم

نتوان گفت که این طایفه اهل دهرند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴۲۶رسید آن مست و از گردن صراحی در بغل دارد
  2. شمارهٔ ۴۲۷روزگار از چمن وصل توام دور افکند
  3. شمارهٔ ۴۲۸خورشید از نمود رخت بی نمود شد
  4. شمارهٔ ۴۲۹چون در دلش ز لعل تو اندیشه بگذرد
  5. شمارهٔ ۴۳۰خراب لعل لبت کی شراب می‌گیرد
  6. شمارهٔ ۴۳۱کامم ز جهان گوهر نایاب برآمد
  7. شمارهٔ ۴۳۲در گدایی همت ما پادشاهی می‌کند
  8. شمارهٔ ۴۳۳می‌گریزد خوابم از جایی که مخمل می‌برند
همه‌ی غزلیات ←

سلیم تهرانی درباره‌ی سلیم تهرانی

محمدقلی بیگ طرشتی تهرانی متخلص به سلیم (وفات ۱۰۵۷ قمری) شاعر ایرانی و از شاعران فارسی‌زبان دربار مغولان هند در نیمهٔ اول سدهٔ یازدهم هجری قمری بود. محمدقلی طرشتی تهرانی در سالی نامعلوم در تهران زاده شد. او تحصیلات منظمی در مدرسه نگذارند «ولی چنان‌که از شعرش دریافته می‌شود، گذشته از استعداد فطری از دانش‌های زمان خود بی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.