پرش به محتوای اصلی
صغیر اصفهانی

غزلیات

شمارهٔ ۲۳۰

ترکان چشم او پی خونریزی منند

کاین گونه بر دلم ز مژه ناوک افکنند

هر کس که دید سجدهٔ ما پیش ابرویش

گفتا که این بود بت و اینان برهمنند

انداختند خوش سپر اندر طریق عشق

آنان که روز معرکه هر یک تهمتنند

شاید اگر شوی تو هواخواه دوستان

هستند فرقهٔی که هواخواه دشمنند

آنانکه در طریق حق از پا افتاده اند

از بهر دستگیری خلقان معینند

دِه تقویت به روح که سودی نمی برند

آنانکه روز و شب پی پروردن تنند

رو ز اهل دل متاب صغیرا که این گروه

دارای هر فضیلت و دانای هر فنند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۳۲هر دل به ‌امیدی پی دلدار برآمد
  2. شمارهٔ ۲۳۳دلم نظر سوی آن زلف پرشکن دارد
  3. شمارهٔ ۲۳۴بخدا رسد هر آن دل که پی هوا نباشد
  4. شمارهٔ ۲۳۵نگارا جانم از هجر تو نالان تا بکی باشد
  5. شمارهٔ ۲۳۶بکوی میکده بس بیهشان مدهوشند
  6. شمارهٔ ۲۳۷بر آستانهٔ میخانه خاکسارانند
  7. شمارهٔ ۲۳۸تیر رستم چو خدنک مژه ات تیز نبود
  8. شمارهٔ ۲۳۹بندهٔ پادشهی باش که درویش بود
همه‌ی غزلیات ←

درباره‌ی صغیر اصفهانی

محمد حسین صغیر اصفهانی زادهٔ سیزدهم ماه رجب ۱۳۱۲ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۹۰ قمری در اصفهان شاعر ایرانی است.در اثر تربیت پدرش که آقا اسدالله نام داشت و یکی از مداحان بود با اشعاری که دیگران در مدح و مصیبت «چهارده معصوم» سروده بودند آشنا گردید و در سنین هشت و نه سالگی شروع به گفتن اشعار کرد به همین دلیل صغیر تخلص گرفت...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.